Annie Leibovitz – Kobiety to album, który patrzy głębiej niż obiektyw

Recenzja z półki fotografa

Są albumy fotograficzne, które inspirują, są takie, które uczą patrzeć. Ale „Kobiety” Annie Leibovitz to coś więcej – to głos. Portret zbiorowy kobiet, który rozciąga się na trzy dekady, setki twarzy, i niepoliczalne emocje.

To dwutomowe wydanie w eleganckim, szarym etui, prezentuje ponad 250 portretów kobiet z różnych środowisk, epok i ról społecznych. Znajdziemy tu zarówno gwiazdy światowego formatu – od Elizabeth Taylor, przez Billie Eilish, po Annę Wintour – jak i kobiety spoza głównego nurtu: żołnierki, rolniczki, astronautki, aktywistki, itp.

To jedna z najobszerniejszych kolekcji portretów kobiet autorstwa żyjącego fotografa i bez wątpienia jedna z najbardziej osobistych.

Leibovitz nie robi portretów. Ona je przeżywa.

Każdy kadr to opowieść. Czasem głośna, czasem intymna – ale zawsze autentyczna. Leibovitz nie szuka ideału. Szuka prawdy. Jej zdjęcia są surowe, ale pełne czułości. Nie stylizuje na bohaterki – pozwala im nimi być.

Mamy tu tancerki podczas rozgrzewki, polityczki w pracy, kobiety w mundurach i w szlafrokach. Wszystkie potraktowane z taką samą uważnością i szacunkiem.

Słowa, które rezonują

To, co czyni ten album wyjątkowym, to nie tylko zdjęcia. To także słowa. Obok fotografii znajdziemy teksty tak ważnych autorek jak:

• Susan Sontag – intelektualna partnerka Leibovitz i współtwórczyni pierwszego wydania,

• Chimamanda Ngozi Adichie – pisarka o głosie mocnym i potrzebnym,

• Gloria Steinem – ikona feminizmu i siła politycznej refleksji.

Te teksty nie są dodatkiem. One nadają kontekst, pogłębiają odbiór, stają się echem obrazów.